მეც ის ვიცი, რაც შენ იცი

გამოფენის მიმოხილვა ნახეთ აქ

 

The Why Not: მოდი დავიწყეთ შენ პრაქტიკაზე, როგორ ხარ შენ ხელოვნებაში.  მე და გვანცა თავიდანვე შევეცადე, რომ ერთ ტილოს დავკიდებდით მარტო, მაგრამ კიდევ ერთხელ მოიტანე, ეს სიბევრე ძალიან კარგად გამოვიდა, რომ არ მუშაობდეს შემუშავებული დამუშავებული წამალი, ეს გადახურვა, გადაფარვა, გადაფარვა და როგორც ვგულისხმობ მაგის გამოძახილს, მაგრამ თან გალერეის გარშემო გარემოსთან რა მაგრა ჩაჯდა…

 

გიორგი: ხო, ეგრევე ინტეგრირდა იქაურობაში. მართლაც ძალიან ცოცხალი ნამუშევრებია. შეიძლება ნამუშევარი იყოს უნივერსალური, რომ ყველგან შეგახსენოთ გამოფენა, ყველგან იმუშავებს და მოერგოს. ერთხელ ერთი ტილო რომ მითხრეს, რა იყო მოსაფიქრებელი 'და რა' კი საინტერესოა, რომ კონტექსტში ჩავწერე, მან დაწერა 'მე ის ვიცი, რაც შენ იცი, მაგრამ უფრო მეტად საინტერესო იყო რითი ფიქრობდა მაქამდე მივედი. სულ ვაკეთებ ჩემი თავის ახალ-ახალ ვარიანტებს, ჩემში არის ყველაფერი და ყველა. ხატვის დრო ტრანსში რომ ვვარდები, პროსტა მოდის რაღაცეები და ვხატავს. შემდეგ გამოვდივარ ამ სიტუაციიდან და ვფიქრობ რა არის ეს ყველაფერი… ეს მე ვარ… როგორც მთლიანად სამყარო ხარ… ეს ყველაფერი ჩვენებაზეა.

 

შენ რომ ამბობ ფენა ფენაზე (ფენა ფენაზე), ეგრე არ არის, ფენა ფენა (ფენა ფენის მიყოლებით) არის. ON 'ზე' არის და BY 'დან' არის, შიგნიდან, ანუ ეს ყველაფერი ერთიანია, შეფერხება არ არსებობს, ყველაფერთან დაკავშირებული არის დაკავშირებული.

 

მინ არა, რომ ყველაფერი შეთანხმებულია, რომ ყველაფერი ერთია და თანაცხვა ... ჩემი ძალიან ბევრი სახეცვლილება, ტრანსფორმაცია, ეს ყველაფერი ძალიან ჩემი ძიებებისთვის. მე არ ვარ არტისტი, მე შეზღუდა ეგ სიტყვა, მაგრამ აქ ვპოულობ ამ ძიების გზებს, ეს ადგილი ვიპოვე, რომ შემოვარდება შევიდე კომუნიკაცია, ჩემი თავი ვიპოვე რაღაც ნაბიჯი. ამიტომატებების არის 'layer by layer'.

 

The Why Not: ანუ ეს ნამუშევრები შემოიტანეს ახალი სურვილი რომ ყველა დავკიდებდით?

 

გიორგი: კი, რათქმაუნდა. იქ უკვე სილამაზეზე არ იყო. და თან რაც არ უნდა იყოს ვიცოდი, რომ მაინც გადაეცა, რადგან ის ნამუშევრები ერთია და როგორც არ უნდა დაალაგო ცალკე მოუხდება; ყველა ცალ-ცალკე მუშაობს მაგრამ ერთად ერთია.

 

მე მედიატორი ვარ აქაურობის, აქ ვცხოვრობ და სარკე ვარ აქაურობის რაღაც. ადამიანებში მგონია, რომ ყველა არის ცუდად და კარგი და შენ უნდა გაეეკლო მაქსიმალურად კარგად. რაღაც წიგნი შემშალე და ძალიან საინტერესოა რაღაც ამოვიკითხე - „მზე ყველასთვის ერთნაირად ანათებს, უბრალოდ ვიღაცეები ვარდებოდნენ“. შენ უნდა გამოეძახა ცოტათი, მაგრამ უნდა განეცადა, რომ ძალიან ბევრი ცუდის მიუხედავად.

 

 

The Why Not: როგორ შევქმნათ ნამუშევრები თანმიმდევრულობაში?

 

გიორგი: ეგეც სულ ერთი იყო.

 

The Why Not: მაგრამ ის რომ ტილოს მოწოდებულია 'კარგის ტყვნა' ეწერა, მაგას ყველაზე ზევით მიატოვეს რომ წამოვედით გქონდა გადაწყვეტილი?

 

გიორგი: ეგ ნამუშევარი მაგ დღეს გააკეთე მოვიტანე და მაგიტომ მინ ყველაზე ბოლოს დაკიდება. მაგრამ ბოლოს კი გაუხვდი რატომაც მინ მინ ეგრე…

 

მეც ვიტრინაში ვარ, რა ძალიან სოციალური ადგილია, ბევრი ადამიანი დადის, შეუხვანაირი სტრატეგიის ხალხი დადის, ყველას აქვს სამყარო და ყველა თავისებურად აღიქვამს ამ რაღაცას, მით მეტისმეტად მესიჯი წერია რაღაც მატერიალზე. ვიღაც შეიძლება იყოს მხოლოდ დახატული, რადგანაც არ კითხულობს [არ არის ეს ქართული], შემდეგ შეიძლება წაიკითხოს, მაგრამ მხოლოდ ფორმალურად აღიარებს. ვიღაცეები სულ სხვაანაირად აღიქვამენ.

 

'კარგის ტყვნა' სულ სხვა სუბსტანციაა, რომელიც მოვიდა ... ვიღაცამ თქვა ეგ ფრაზა და მე შემდეგ ჩავუღრმავდი, რომ კარგად უნდა მოთქნა უხეშად რომ თქვა ... თან ჩვენ გვქონდა რეალობასთან ეგეთი დამოკიდებულება, ეგეთი საუბარი მანერა. მეც რომ ვწერ ეგრე ვწერ, რომ რატომ უნდა მოვიტყუო, როგორც გავზარდე ეგეთი ვარ და რა მაგის მედიატორი ვარ; რატომ უნდა ვცდილობდე ვიღაცეებს სურსნი ვუტენო რაღაც შემთხვევითური ფრაზებით. დღეს სხვა ენაა, ინგლისური შემოვიდა… და მეც ეგეთი აჯაფსანდალი ვარ… როგორც ვაზროვნებ ეგრე ვწერ. კარგის ყვავილი ხო ძალიან იშვიათად მომეხმარა ფრაზაზა [მაგრამ ცუდი კონოტაცია აქვს]. არადა ცუდი რატომ უნდა იყოს მოყტნა, ცუდს თუ მოტყნავ ცუდად დაიბადა… მე მაგ კონტექსტში ვიაზრე ეს ყველაფერი… ის არ ვიფიქრე, რომ სახელოსნოდან გამოჩნდა ეს ადგილი; ყველამ ნახა ჩემმა მეგობრებმა… ჩამოვიქცეთ ვიტრინაში და შენ მირეკავ და მეუბნები, რომ ხალხი გაგიჟდა და რაღაც ააფარეს გარედან… მე გამიკვირდა და დავიწყე ფიქრი რატომ ააფარეს… ერთხელ მე თავზე დავიწყე ფიქრი- გგონია, რომ დაგიდე და სახლში ხარ ?! და უცებ ახალი სამყარო გაიხსნა და ახალი დილემები წამოიჭრა, სხვაგან გავედი… ის გიორგი დავტოვე იქ იყო მეორე გიორგიმ დამეთანხმა ამ ფაქტიდან გამომდინარე რა შეიძლება გაეკეთებინა… ის კი არა, რომ ლამაზი ნამუშევარი შემეცვალა, არა, დავიწყე ვიფიქრე ამ საქმეციამ რა მომცა. რეალურად, მაშინ რა აზრი ექნება რომ მოვსულიყავი და უბრალოდ რაღაც ლამაზი ნამუშევარი გამეკეთებინა.

 

ამ ინციდენტმა ის გამაზარრებინა, რომ ძალიან ბევრი ადამიანია და ყველამ უნდა გაიაროს, თანაც რომ გახსნა ეს ტიპები, რაც დავწერე კარგს გაეგოთ; აქვს ორი მხარე… და მე გუბნებით რომ მეორე ჯერ დაინახეთ და მანდ დამუშავდა აზრი, რომ წინადადება იყო მეორეჯერ დაწერილი, რომ ეს მხოლოდ ერთ მხარეს უყურებდა… რომ ყოფილიყო ერთი გვერდიდან უყურებდა… კავკასია კაფკასია მკრთალად დავწერე… ანუ რაიმე სხვა რამ ჭკუაში მოვუგეთ ტიპებს და წარუდნიან მარცხნივ დავწერე 'კარგის ტყვნა'. ესენი დადიან გახარებულები და კმაყოფილები, რომ გაიანეს, არადა უკვე ერთხელ დაწერეთ და სანამ ვინმე ჭკვიანი ტიპი არ მივიდა და წაიკითხა… ჯერჯერობით არავის არ წაუკითხავს, ყველა მეუბნება, რომ არ მითქვამს. ეგ ერთი პროცესი მორჩა, მაგრამ მე მაინც მინდოდა ამ პროცესმა რა მომცა…

 

და გახვდი, რომ ჩემი ეგო მაქსიმალურად უკან უნდა გადამეწია და ეს ჩემი ნამუშევრები რაც ყველა უნდა დამემალა. ძალიან ძალიან რაღაც რაღაც გაჭედვა. მინ ჯერ ვიტრინის გაჭედვა იატაკიდან ჭერამდე, თან არ გაგვახვრეტინენ არ იყვნენ, ამიტომ უნდა გამეკეთებინათ. იატაკიდან ჭერამდე ვჭედავთ რაღაცას, თან ძალიან ზუსტად უნდა იყო ყველაფერი, თანაც გამოჩნდა ვიტრინიდან… და იყო უცბად ვიწრო ვიტრინიდან… და იყო უცბად, რომ იყო ცისფერი ძალაუფლება, რაც არ იყო გუბერნაცია და რაც არ უნდა ყოფილიყო; ვერავინ ვერ მიხვდებოდა, რომ მე ნამუშევარი გავაკეთე, ყველა დააკვირდა ტიმჩენკოს და ცეცხლს და ვატო წერეთლის ნამუშევრებს. ეგ იყო იდეა, რომ ჩემი ეგო დამემალა, 'სულ ერთია' -ც მაგიტომ დავარქვი…

 

The Why Not: ამ ჟესტით შენ ცადე შენი ეგოს წაშლა.

 

გიორგი: იყო ეგ იყო საინტერესო, რომ ვერავინ მიხვდებოდა, რომ ეგ ნამუშევარია… ირაკლი ჩარკვიანს ძალიან საინტერესო დაწერილი აქვს, არ გამიხსნია, მაგრამ იყო, რომ უჩინარდები და კვდები და შეუმჩნეველი ხდები, ძენი გადადიხარ; მეც ეგრე ვცდილობ, რომ რაც უფრო მეტი შერწყმადი ხდები ამ ახალდასთან, მით უფრო იაზრებ ერთანობას. 'სულ ერთია' მაგიტომ დავარქვი, რომ სულ ერთი გამოჩნდა ბრეზენტის უკან, თუ სხვა, მაგრამ თანაც ყველაფერი ერთია…

 

ეს ბრეზენტი რომ გავიდა არჩევნების წინა დღე იყო და ტიპები ეგონა, რომ ქართული ოცნებები გამოვიდა და ძალიან ბევრი სასაცილო მოხდა…

 

The Why Not: მე ის მომეწონა ძალიან, რომ ეს ბრეზენტი იყო გავარდნილი იყო უცებ უფრო თვალწინ მოესწრო ყველას ვიდეო და უფრო მეტად საინტერესო იყო რა იყო მონიტორზე ანუ შენმა ნამუშევარმა უფრო ხაზი გაუსვა და წამოვიდა სხვა ნამუშევრები. ის კაცი, რომ გაჩერდა და მაგ პერფორმანსის დრო მე დავიწყე დავიწყე დავიწყე რომ ვთქვი რომ ეგეც იყო ... უცებ იყო გაჩენილი, რომ ამ ყველაფრის ნაწილი იყო წინ, რომ არ ვყოფილვარ არა ერთხელ არ იყო ტიმჩენკოს და ცეცხლაძის პერფორმანსის მომსწრე.

 

გიორგი: მე მიზანს მივაღწიე. გახსოვს ის ბავშვი, რომელიც არ შენახავს მაგ ვიტრინას ?! ეგ ბავშვი მანდ სხვაგვარად არ გაჩერებულა ... ამ სილურჯეში რაღაც ხდებოდა საინტერესო ... რაღაც მომენტში შეიძლება მაგ ბავშვს შეეძლო ეგ გადამამუშავებელი მომენტი ყოფილიყო… კითხვა რომ გაჩნდა, ეგ არის მთავარი.

 

The Why Not: რეალურად რა გვითხრეს მიზეზი, რომ ეს ბრეზენტი უნდა გაიხსნას, რა მიზანდოვლოდ ჟღერს, რა რეალურად რა პრობლემა შეექმნა ამ ნამუშევართან და რა უნდოდა, რომ მოგვეხსნა? რამ გამოიწვია მათში ეს დისკომფორტი?

 

გიორგი: ვერ ხვდებიან. როდესაც რომ აგრესია განიცდის უაზრო. მესამე კურსები შემდეგ სულ მაგას ფიქრობენ, რომ ტექსტის დროს ყველა ადამიანი გაიგებს რა სურს, მნიშვნელობა არ აქვს რა უნდა გაყიდოს.

 

The Why Not: ხო, არის ეს აფთიაქი ჟესტი იდეაში პირველი მაგათმა გააკეთა.

 

გიორგი: მაგას გეუბნები, მე ვარ იმ ტიპების ნამუშევარი. მე იმ ტიპებს გავარკვი რაღაცას, რომ ეგ პროცესი რაღაც ძალიან ბევრი რამ იყო გადახვეული. უნდა გაყვე რაღაცეულობებს, რატომაც არა ... რატომაც არა, რომ მაგიტომ ქვია მაგ გალერეას ეგრე, რომ რატომას არა, უნდა გაყვეს რაღაცეები. ტიპები მეუბნებიან- ამდენი ვიწვალე, მოვიფიქრე კონსტრუქცია, გავაკეთე, გავჭიმე, მოვიტანე, გავიჭედე, ძალიან კარგი ნამუშევარი გამოვიდა და იყო ტიპიური მეუბნება დამერიერიო… როგორ ხშირადხდები, მეთქი როგორ უყურებს… მარა მე ვქრის, ერთი ნაწილი ვიტინის გახსენება… ნამუშევარი გააკეთა, რაღაც მიმართებაში ვთქვით მთელი დღის განმავლობაში და ძალიან საინტერესო პროცესი გამოჩნდა… ჩარჩოდან რომ გადააჭარბა საჭირო ზომა 'სტადინაში' ვთხოვე მომეხმარეთო, მე გავხდი, ავხსენი რას ვაკეთებდი და რატომ გაუსწორებდი იდეას. ბოლოს და ბოლოს, რომ ჩემი ძალიან ძველი ფეხბურთის მეგობრის ნათესავია, ამ ამომავალი ჩარჩო ჩადგა, სურათებს ვუღობდი, შემდეგ რაც მას სურდა სურათები, facebook- ები გავცვალეთ, მოკლედ მაგრა გავერთეთ.

 

შემდეგ ვიღაც ტიპი ყვავილების გარშემო გადაიხდიდა აკეთებდა რომ დავეხმარე…

 

 

The Why Not: მაგრამ მე მაინც მგონია, რომ ამითი მოგაწოდეთ, რომ ისინი აქ იყვნენ, რაღაც ძალაუფლების დემონსტრირების აქტივობამ მოახდინა თავი.

 

გიორგი: უბნის რო იჩითები და ტიპი რო პროსტა გეიაზვება… ეგ მომენტი ქონდათ… ძაღლები რომ აფეთქდნენ თავის ტერიტორიაზე და გიღრენენ შემდეგ… დღესაც მოახერხეს, რომ ვიყოთ ტიპები. ყველა მაგას აკეთებს.

 

The Why Not: და ეხლა რას ფიქრობთ, კმაყოფილები იყვნენ მითითებული რომ დავემორჩილეთ?

 

გიორგი: არ ვიცი, მემგონი კი. ყველას ვუთხარი, რომ შენ რა მითხარი მეგობრებო, მე ყველაფერი შევასრულე. სრული მონაწილეტეხე ჩემი თავი როგორც ხელოვანმა. რეალურად გაგების მომენტი, რომ ძვირდა. მართლაც აქვს საინტერესო მხარე, უბრალოდ მაგას რომ ვიღაცის ტიპი გეუბნებათ თქვენ შეიმუშავეთ, რა უნდა იცოდე, აბა უთხარი ვინმეს ეგეთი რაღაცა, და ასეც იყო ასე ... მე ძალიან წყნარად შევხვდი ამას- რეალურად ასე რომ ვერც კი მიხვდნენ.

 

The Why Not: ხო, კიდევ ის არის საინტერესო, რომ გსურთ შეგახსენოთ შემოთავაზებული თანამშრომლობა, არ დაგვთანხმდეს.

 

გიორგი: ხო, იმიტომ რომ ჩავიტანეთ ეს ბრეზენტი დიდი ჩარჩო მე და გიორგი ვარდიაშვილმა, ჩემმა მეგობარმა, თავიდან დაბრუნდა მოვიდა, შემდეგ მეორე და არა ვეჩხუბე… ასე გამოვიდა წყობიდან მეგონა ყოველწლიურად გადავიდა; შემდეგ დავწყნარდი, ვცადე დალაგებურად ამეხსნა, მეთქი ყოველივე უკან მიმაჩნდა, ბოდიში; სულ ცოტა ხნის წინ იყო, ცოტა ხნის წინ ურევდა.

 

The Why Not: და საბოლოოდ რა გამოვიდა მაგაზე რას იტყვი?

 

გიორგი: საბოლოოდ რა გამოვიდა მემგონი საბოლოოდ არ არის. მე ვფიქრობ რომ ძალიან კარგი გამოჩნდა. ჩვენ ვამტკიცებთ, რომ მიწისქვეშა თანამშრომლების ნამუშევარია ეგ, მე მხოლოდ მასალა მოვიტანე.

 

The Why Not: მაგრამ ეგ მასალაც მგონია, რომ ძალიან ორგანული იქაურობისთვის.

 

გიორგი: კი, იმდენად ხშირად, რომ გსმენიათ რაიმე სახის ფენაში ... დღეს, როდესაც მოვედი ხო ეგეთი ბრეზენტინმა ვაკეთეთ რომ ყვავილობა დახურეთ ოთახის გახსნით… სულ ჩემი სურვილი იყო, რომ გაეკეთებინა როგორ გაეკეთებინა დღევანდელი დღე , მაგ ოთახს, მაგ ფეჩს, მაგ ტელევიზორს, და ესე დავგეგმეთ კოლაბორაცია… მაგ მიზნებისათვის გადის მთელი ზამთარი რომ გაყიდოს ყვავილები.

 

 

The Why Not: და ის შუქი რატომ დატოვე ვიტრინაში?

 

გიორგი: შუქი ძალიან მომწონდა, ხო იყო რომ მე დავიწყე როგორც ეგო და უკან დაბრუნდა, სუფთა ენერგიის წყარო… ის ბნელი როგორც იქ იყო ყველაფრის უკან იყო ჭეშმარიტი ჭეშმარიტება, რაც გვიზიდავს მაგნიტივით.

 

ლაო ძიძა ძალიან იშვიათად… როდესაც ცის ქვეშ შეიცნეს სიკეთე, თავისთავად შეიცნეს ბოროტებაც, და სულ მიდის ლაპარაკი, რომ იყო მცხოვრები სამყარო და ეს იყო საჭირო მომავალში… პროგრესიით გაყავარ ხოლმე რაღაცას რომ ვხატავ, რომ ექსტაზურ მდგომარეობაში ვარ ჩემს თავს წაკითხული ვინ გამწირა ამ უსასრულო სილამაზისთვის. ოღონდ ეგ არის კარგი, ჩემი ხატვაც ხოტბაა ამ ახალი ისტორია…