მარიამ საკნელაშვილი| ოლის ინტერვიუები
ავტორი: ილი ქვათელაძე

მოგვიყევი, თუ როგორ დაინტერესდა ფრანგული ფილოლოგიის სტუდენტი ხელოვნებით?


ბავშვობიდან დროის ძირითად ნაწილს სახლში ვატარებდი, შესაბამისად მინდოდა ეს პერიოდი რაიმე კრეატიული საქმიანობისთვის გამომეყენებინა. ვცდილობდი, ჩემი თავისუფალი დრო ხელსაქმისთვის დამეთმო, ვნახულობდი სხვადასხვა იდეას და მაინტერესებდა მეც თუ გამომივიდოდა. ვხატავდი, ვძერწავდი, თიხაზეც ვმუშაობდი, ყველაფერი მინდოდა მეცადა , მიუხედავად იმისა, კარგად გამომივიდოდა თუ არა , რაც უფრო დიდ დროს ვატარებდი ამ ჩემს სამყაროში, მით უფრო ახლობელი და სასიამოვნო ხდებოდა ჩემთვის.


რა მასალას იყენებ ნამუშევრების შესაქმნელად?


თავდაპირველად ვიყენებდი კალამს, ვასკანერებდი და შემდეგ Digital-ში ვაფერადებდი, ახლო მომავალში გამეზარდა ინტერესები, ჩავთვალე, რომ ეს საკმარისი არ იყო, ამის შემდეგ დავიწყე აკრილით ხეზე მუშაობა. კარანტინის პერიოდში ძველი პარკეტის ნაჭრები მქონდა, ვფიქრობდი, რა მოხდება რომ ვცადო?! ერთი გამოვიდა, მერე კიდევ ვცადე და მივხვდი, რომ კარგი სამუშაო მასალა იყო. შემდეგ ხის ნაჭრები დამიმთავრდა და მუყაოზე გადავედი, ბოლოს აკვარელი ვცადე და ახლა ვფიქრობ, რომ აკვარელი ყველაზე მეტად ერგება ჩემს სტილს.


 

როდის დაინტერესდი შუასაუკუნეების მხატვრობით?


პანდემიის პერიოდში დავიწყე სოციალური ქსელების რაციონალურად გამოყენება, თანამედროვე ეპოქაში ყველაფერი ბევრად მარტივია, მინდოდა მეტად გამეფართოვებინა თვალსაწიერი, ამ პერიოდში წავაწყდი ბევრ მნიშვნელოვან გვერდს, გავწევრიანდი და გაჩნდა ახალი თემებიც. მომხიბლა შუასაუკუნეების ხატწერამ, აღმოვაჩინე კავშირი და მომეწონა სიუჟეტის მონაწილე სახეები, მიუხედავად იმისა, რომ ვუყურებდი წამების სცენას, მათგან მაინც ბედნიერება მოდიოდა, თითქოს ეს ასეც უნდა მომხდარიყო და ამგვარი ურთიერთსაპირისპირო განცდების კავშირი საკმაოდ შთამბეჭდავი აღმოჩნდა ჩემთვის.

როგორ ფიქრობ რა გამოარჩევს შენს ხელწერას?


მე არ ვფიქრობ, რომ ჩემი ხელწერა გამორჩეულია, მეტიც, ის ჩემთვის სრულიად ჩვეულებრივია. ყველა ადამიანს აქვს თავისი შინაგანი სამყარო, რომელიც სხვისგან განსხვავებულია, ალბათ ეს გამოარჩევს მათ სტილსაც და ხელწერასაც.


რა არის შენი ნამუშევრების ინსპირაცია?

ინსპირაციის წყარო არის ის, რითაც მოხიბლული ვარ იმ მომენტში, ეს არის კლასიკური სურათი თუ ბიბლიური სიუჟეტი. განსაკუთრებით მომწონს ბიბლიური სიუჟეტები, რომლებშიც ბევრი საინტერესო ამბავია მოთხრობილი, არის რაღაცეები, რასაც ჩემი იმპროვიზაციით ვაკეთებ. ჩემი ვერსია თავად მახვედრებს კომპოზიციას რაიმე აკლია თუ არა, დასრულებულია თუ ითხოვს რაიმეს ჩამატებას. ხანდახან, რაღაც მომენტში დაჭერილ კადრსაც ვაქცევ ნამუშევრის ერთ-ერთ ფიგურად, თუმცა ვცდილობ ეს ყველაფერი მაინც სრულ თანხვედრაში იყოს ერთმანეთთან, შეიძლება მაგიდაზე დადებული ხილიც ჩავსვა, თუ ვფიქრობ, რომ ეს მოუხდება, მინდა ეს მთლიანობა ესთეტიურ მშვენიერებასთან ერთად მაყურებელს საინტერესო ამბის მომსწრესაც ხდიდეს.

როგორ ფიქრობ, რამ შეიძლება გამოიწვიოს ნამუშევრის უემოციობა? 


ეს ალბათ უფრო ალღოზეა დამოკიდებული, ალღოთი ვხვდები იმას გამომდის თუ არა. სხვა მედიუმებში, მაგალითად წერის დროს, სადაც ნაკლები ინტუიცია მაქვს, ვხვდები, რომ  ნაშრომი ემოციისგან იტრიტება და ბოლომდე ტექნიკური ხდება, თითქოს ამას იმიტომ აკეთებ, რომ უბრალოდ დასრულებული სახე მისცე, თითქოს საშინაო დავალებაა, რომლის შესრულებაც არ გინდა. რა ემოცია უნდა ჩადო საშინაო დავალებაში ან კომპანიაში, რომელშიც მაიონეზის რეკლამისთვის ქმნის რაიმეს, თითქოს გეზიზღება და გინდა, რომ სხვა რამეს აკეთებდე ამის ნაცვლად.  მე მაინც მგონია, რომ ნებისმიერ შექმნილ ნიმუშში ჩანს ემოცია, იქნება ეს უარყოფითი თუ დადებითი, ჩანს მხატვრის დამოკიდებულება, არის ეს დავალება, რომელიც უნდა მოიშორო თუ საქმე, რომელიც ერთგვარი მედიტაციაა.

იცი თუ არა, რა საბოლოო სახე ექნება შენს ნამუშევარს?

მაქვს ნამუშევრები, რომლებიც მარტივად, ერთი ხელის მოსმით იქმება, თუმცა თუ რაიმე  ერთი კონკრეტული მიზანი მაქვს მაშინ ეს სიუჟეტი დიდხანს იხარშება თავში, დაღვინება სჭირდება. ძალიან დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ თითოეულ დეტალს, ტექნიკურ დონეზეც კი დიდი მნიშვნელობა აქვს იმას, თუ როგორ გადავანაწილებ კომპოზიციას იმგვარად, რომ სიუჟეტი არ დაირღვეს, როგორ შევარჩევ ფერებს, რომ ნამუშევარი ცოცხალი იყოს. რაღაც მომენტში ინტუიციით ვხვდები, რომ მზად არის და დრო არის რომ გავაკეთო, თუმცა მუშაობის პროცესშიც იცვლება ბევრი რამ და მთლიანი სიუჟეტი მოულოდნელად იცვლება.

რა კავშირი აქვს შენს ემოციურ განწყობას ნამუშევართან?

მაშინ, როდესაც განსაკუთრებით ცუდად ვარ და მიუსაფარი შვებას სწორედ რაიმე ახლის შექმნა მაგრძნობინებს, ამ დროს მუშაობა ჩემი თავშესაფარია. ადრე, თუ რაიმე სევდიანზე ვმუშაობდი და გავჩერდებოდი, ვფიქრობდი, რომ მხოლოდ იმავე განწყობაზე შევძლებდი ნამუშევართან მიბრუნებას, რომ ეს პროცესი ერთიანი ხასიათის მატარებელი ყოფილიყო, თითქოს ემოცია იყო საწვავი, რაც მაკეთებინებდა ამას, მაგრამ წლების მერე ისე გამოვიდა, რომ ნამუშევრის შექმნა ემოციურ საწვავს აღარ საჭიროებს.

მხატვარი, რომლითაც მოიხიბლე და როგორ ფიქრობ გავლენა თუ იქონია შენს შემოქმედებაზე?

დაახლოებით 14-15 წლის ასაკში აღმოვაჩინე ჟან მიშელ ბასკია, გავეცანი ენდი ვორჰოლს, ამავე პერიოდში მოხიბლული ვიყავი ლიხტენშტეინით და ზოგადად პოპ კულტურით, ძალიან ბევრ დოკუმენტურ ფილმს ვუყურებდი, ვფიქრობ, რომ მათმა მუშაობის პროცესმა და დამოკიდებულებამ დიდი გავლენა იქონია ჩემზე.

136965851_2963918840506750_3107186736813249810_n_edited.jpg

მარიამ საკნელაშვილი (დ.2002, თბილისი) ახალგაზრდა თვითნასწავლი მხატვარია, 2020 წლიდან სწავლობს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ფრანგული ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. მისი ნამუშევრები გამოფენილია მაუდში 2020 წელს.

ოლი ქვათელაძე (დ. 1997, თბილისი) ახალგაზრდა ხელოვნებათმცოდნეა. 2017 წლიდან სწავლობს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში. მისი კვლევის ფოკუსია თანამედროვე  ქართული ხელოვნება. იგი ასევე დაინტერესებულია სახელოვნებო ინსტიტუციების კვლევით და გაიარა თბილისის  მუზეუმების გაერთიანებაში სტაჟირება. დღეს ოლი ჩვენი გალერეის სტაჟიორია.


 

მარიამის ნამუშევრები რომელთა შეძენაც ჩვენს გალერეაში შეგიძლიათ: