ანდრო დადიანის რევიუ:
ხანდახან დამშრალი შადრევნებიც ამოხეთქავენ
 

„ხანდახან დამშრალი შადრევნებიც ამოხეთქავენ“, ასე ჰქვია The why not gallery-ში გამოფენილი მარი აქუბარდიას ფერწერული ნამუშევრების გამოფენას, რომელიც ძველი საოჯახო ვიდეოჩანაწერებიდან ამოჭრილ კადრებს ჰგავს მისი დინამიურობით, ყველაფერი მოძრაობს აქ: - შენობები ორპირში მოჭრიალე კარებებით; უადამიანო სივრცეები მოშრიალე პალმებით და შავმუცლიანი ღრუბლებით რომლებსაც საცაა მუცლები დაუსკდებათ; შადრევნები კი სიცარიელეში ჩქეფენ და ქარს მოაქვს ჩვენსკენ მათი ჭავლი.

გამორჩეულად მუსიკალურია გამოფენა, ოღონდ მუსიკის იმ უცნაური განსაზღვრებით, რომელიც მოცარტისთვის, კეიჯისთვის და ყანჩელისთვის იყო ახლობელი, - სამივესთან სიჩუმე (პაუზა) წამყვანი ნიუანსია, მარი აქუბარდიას მხატვრობაც ასეთივე, სიჩუმის მხატვრობაა, - უკაცრიელი ადგილები, სადაც ბუნება იპყრობს სივრცეებს (ლამის სასტუმროს ფანჯრები შემოანგრიონ პალმებმა და ნომრებში მიესვენონ). ყველაფერი ირგვლივ გადამწიფებული სევდით, დაბალი ატმოსფერული ტემპორიტიმით და შინაგანი მდუღარებითაა აღბეჭდილი; საზეიმო განწყობები შუშხუნებით, ტორტებით „იქ“, „სხვაგან“ - ტელევიზორშია, ადამიანები კი აქ შიშით სუნთქვაშეკრულები არიან და მათი ხმოვანი მოძრაობები (სიცილი, წაქცევისპირას ყვირილი) ისეთი ლიბრგადაფენილია, რომ სიზმარს ან გაცრეცილ ფოტოს ჰგავს, რაც აწმყოში ისევ სიჩუმეს „უკრავს“.

შეუიარაღებელი თვალისთვის მოუხელთებელი XXV-ე კადრებივითაა ეს ნამუშევრები, აქუბარდიას მხატვრული ინსტრუმენტი მოძრაობიდან კულმინაციურ „სქრინშოტს“ კი არა, - პლასტიკის პერიფერიულ ნასხლეტებს გამოარჩევს, რომელითაც შიშველი ქალწულივით აყენებს დამთვალიერებლის წინ ატმოსფეროს და მოურიდებულად, მთელი სიცხადით გვაგრძნობინებს მხატვარი მას. სერიის ფერწერული კონცეფცია, - გახუნებული პალიტრა შთაბეჭდილებას ტოვებს, რომ ეს ენერგეტიკა, რაც ასე ბუნებრივია ჩვენი განცდისთვის ჩვენი წინაპრების განცდილია უკვე, სისხლისმიერია ჩენი ერთობა მასთან და არაფერი მასში გაგების შემაწუხებელი პრეტენზიულობით აღბეჭდილი არაა.

​​​​