სანდრო სულაბერიძე | ოლის ინტერვიუები
ავტორი: ოლი ქვათელაძე

მოგვიყევი როგორ  განვითარდა შენი ინტერესი ფოტოგრაფიის მიმართ?


ჯერ კიდევ მცირე ასაკიდან ფოტოაპარატი ჩემთვის ძალიან საინტერესო აღმოჩნდა. დეიდაჩემს ჰქონდა ერთი პატარა კამერა, რომელსაც არავინ იყენებდა და მე ამ კამერით ვთამაშობდი, 12 წლის ვიყავი, ფოტოაპარატი დავშალე და მისგან სხვა რაღაც ავაწყე.
ვთვლი, რომ ფოტოგრაფია ყოველთვის ჩემთან ახლოს იყო, თუმცა მასთან მუშაობას სერიოზულად შედარებით მოზრდილ ასაკში შევხედე, როდესაც ამ მიმართულებით დავიწყე სწავლა.

რა არის შენთვის ფოტოხელოვნება და რატომ არის ის განსაკუთრებით საინტერესო მედიუმი?

ფოტოგრაფიის, როგორც მეხსიერების ფორმის მიმართ ინტერესი დიდად არ მაქვს, . მაინტერესებს ყველანაირი ხედვის წერტილი, ის თუ როგორ ხედავს და აღიქვამს სამყაროს ნებისმიერი ცოცხალი არსება.

გვესაუბრე მანქანიდან გადაღებულ სერიაზე, სახელწოდებით „მგზავრობა კახეთში“, რომელიც გალერეაშია წარმოდგენილი.


ამ ნამუშევარში ჩემთვის მნიშვნელოვანი ობიექტების მოძრაობა და სინათლის ურთიერთმიმართებაა. როდესაც სწრაფად მიმავალი მანქანიდან იყურები ყველაფერი მოძრაობს, ახლოს და შორს მდგომი ობიექტები  დამკვირვებლისთვის სხვადასხვა სიჩქარით იცვლის პოზიციას. მთები თითქოს სულ გაუნძრევლად დგანან, განსხვავებით ახლოს მდგომი ხეებისგან რომლებიც წამის მეასედებში ჩნდება და ქრება შენს წინ. ამას დამატებული ფოტოაპარატის ფარდა, რომელიც ასევე გადაადგილდება  კამერის შიგნით, ეს ყველაფერი საინტერესო კვალს ტოვებს სენსორზე.

საინტერესოა თვითონ მუშაობის პროცესი, ძირითადად დაგეგმილია თუ სპონტანური?

მანქანიდან გადაღებული კადრების სერია სპონტანურია, მაგრამ მიყვარს როდესაც რაღაცეებს ვგეგმავ. მგონია, რომ დაგეგმვა არის ერთ-ერთი პირველი ეტაპი რაღაცის დაწყების, მაგრამ როდესაც პროცესზე გადადიხარ იქ იმდენი დაუგეგმავი რამ ხდება, რომ მათი უარყოფა არ შეიძლება და პირიქით დაუგეგმავი პროცესების ნამუშევრებისთვის გამოყენება აუცილებელი და საინტერესოც არის.

როგორ ფიქრობ ფოტოგრაფის ხედვა ობიექტურია თუ სუბიექტური? 


მგონია, რომ ობიექტივი ობიექტური არასდროს არ არის და ნებისმიერ შემთხვევაში ძალიან სუბიექტურია, რადგან ობიექტურობა სულიერ ნაწილშია, ეს ნაწილი კი ერთი ობიექტის მიერ არ აიხსნება. ობიექტური ვერ იქნება რაღაც, რაც მხოლოდ ადამიანის თვალისთვის შეიქმნა.  
კიდევ რაიმე განსხვავებული მიმართულებით თუ მუშაობ?
კი ვმუშაობ. ფოტოგრაფია მნიშვნელოვანი მედიუმია რაღაცის გამოსახატად, გაძლევს გამოხატვის თავისუფლებას, თუმცა ამავდროულად მას აქვს თავისი ლიმიტები და საზღვრები.  მაინტერესებს სხვადასხვა ფორმით და ხერხებით ინსტალაციების კეთება, ამასთანავე სინათლეზე დაკვირვებაც მგონია, რომ ძალიან მნიშვნელოვანი პროცესია.  

მესაუბრე შენს ინსტალაციებზე, საიდან მოდის იდეები და რაიმე კონკრეტულ მოვლენებთან თუ არის კავშირში?

ზოგიერთი ნამუშევრის იდეა ძალიან სპონტანური და ემოციურია, რომელსაც წინასწარ ვერ დაგეგმავ.  დაახლოებით ერთი წლის წინ, დედაენის ბაღიდან დაიკარგა ორი ახალგაზრდა, რომლებიც მოგვიანებით მტკვარში იპოვეს. Ერთ-ერთს კარგად ვიცნობდი, ერთად ვსწავლობდით. ძალიან ემოციური იყო ეს ჩემთვის და მინდოდა  რაღაც მემორიალივით მიმეძღვნა. მდინარის მაგიური ბაღი ფესტივალია, რომელიც ყოველწლიურად იმართება და მანდ გავაკეთე ნამუშევარი სახელად - მტკვრის ნაპირებზე ძვირფასი თვლებია. საღამოს, როცა ტერიტორია ჩრდილში ექცეოდა,  სარკეები ირეკლავდა მზის შუქს და აბრჭყვიალებდა  ვერხვის ძირას, მიწაში ჩაფლულ ქვებს. საბოლოოდ 10 წუთიანი მზის სხივის პერფორმანსივით გამოვიდა ეს ყველაფერი.

რა გგონია თანამედროვე ფოტოგრაფიის მომავალი, როგორ ხედავ ამ დარგის განვითარებას თანამედროვე ვიზუალურ ხელოვნებაში?


მჯერა ფოტოგრაფია იმ სახით აღარ იარსებებს როგორსაც დღეს ვიცნობთ. ინფორმაციულ და ტექნოლოგიურ განვითარებასთან ერთად, ფოტოს როგორც დოკუმენტის მნიშვნელობა ფერმკრთალდება. დღესაც რთულია გაარჩიო “ფეიქი” სინამდვილისგან და წარმომიდგენია მომავალში კიდევ უფრო რთული უნდა იყოს. სანაცვლოდ ვფიქრობ რომ შემოქმედების წილი გაიზრდება ამ დარგში, უფრო მრავალფეროვანი გახდება ამ მხრივ. დიდი იმედი მაქვს, ფოტოგრაფია თავის პირვანდელ ექსპერიმენტულ სახეს დაუბრუნდება, როცა ჯერ კიდევ თინეიჯერივით ფეხს იკიდებდა საზოგადოებაში.

Screenshot 2021-07-19 at 16.45_edited.jpg